‘Verwondering’

 

Met dank aan Basisschool Don Bosco Heverlee, Christa en Jan.

  10 Responses to “‘Verwondering’”

  1. Zeer mooi getuigenis van de juf … zaai maar, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat, niet wetende of het veel vruchten zal dragen. Toch blijven geloven dat niet al het gezaaide op de rotsen valt …

    Ik kom als wekelijks leesbegeleider over de speelplaats van de basisschool … tussen het gejoel van spelende en blije kinderen, zag ik onmiddellijk één meisje alleen staan. Ik vroeg haar: “Speel je niet mee ?”.
    Toen ik naderbij kwam, zag ik dat ze geweend had … de juffrouw met toezicht had dit (nog) niet opgemerkt. Ik denk dat ‘assistentie’ volgens Don Bosco betekent: dit opmerken … en een woord van bemoediging en aandacht schenken … het zijn de kleine dingen die het leven van een kind kunnen gelukkig(er) maken. God heeft mensen lief langs mensen om.

    bedankt aan de makers van kort filmfragment,

    Rik

  2. Ja, bij speelplaatstoezicht kan je heel wat waarnemen bij kinderen. Sommigen zijn heel actief bezig met hun vriendjes, anderen kuieren eerder met enkelen in een hoekje om te praten maar er zijn vaak kinderen die alleen staan. Een gesprek proberen aan te knopen waarom die niet spelen kan wonderen doen. Onlangs stond een meisje in een hoekje te kijken naar spelende vriendjes. Ik vroeg haar waarom ze niet meespeelde. Ze antwoordde dat ze haar vriendje miste die niet zoals de andere kinderen na het 3de kleuter overgestapt was naar dezelfde school als zij om het 1ste leerjaar te volgen.
    Ik stelde haar voor om even met mama af te spreken om dat vriendje eens op te bellen zodat het bij haar thuis uitgenodigd wordt. Dan ziet ze die vriend eens terug. Haar gezichtje klaarde op. Ze vertrok onmiddellijk om weer aan te sluiten bij een spelende groep kinderen. Wat een kort gesprekje kan doen !

  3. Proficiat juf Christa! Je getuigenis is een oproep.om te leven vanuit Zijn Woord.Om te durven delen wat leven geeft ten volle uit. Dank je wel!

  4. Mooi getuigenis. Passend in de salesiaanse context.
    Maar ook een proficiat voor dat snuggere meisje dat de juffrouw even in verwarring bracht. ‘Tegenhouden is negatief’, wilde de juf horen. Het meisje had echter meteen een treffend voorbeeld waar tegenhouden ook positief kan zijn.
    Kinderen, ze kunnen verrassend uit de hoek komen en dat maakt het juist zo boeiend. Laat ze dus maar komen.

    • Peter, ik betwijfel of Christa door dit antwoord in verwarring gebracht werd. Ze is een expert in filosoferen en theologiseren met kinderen en stelt meestal heel open vragen waardoor kinderen onbevangen hun eigen opvattingen over hun leven en over hun geloof mogen en kunnen geven.
      Christa, hartelijk dank voor je getuigenis. Vooral je gedachte over het naar elkaar toe komen van leerkracht en leerlingen heeft me aan het denken gezet.

  5. 3 dagen, 3 filmpjes, 3 keer stilstaan, 3 keer energie om verder te gaan! Uitkijkend naar…

  6. Creatief, boeiend, to the point, gevarieerd, ludiek en hedendaags; dit is mediagebruik op zijn best! Een prachtig initiatief!

  7. Chapeau, Christa!
    Door je hart te laten spreken bereik je het hart van de kinderen. Je hebt de gave om te kunnen luisteren en de moed om te blijven getuigen.
    Blijf maar zaaien, uiteindelijk zullen enkele zaadjes zeker uitgroeien en vrucht dragen.

  8. op dag 4 gekeken naar dag 3. Hoe verfrissend kinderen uit de hoek kunnen komen! Hoe boeiend verhalen blijven! Maar natuurlijk zijn er verhalenvertellers nodig die kinderen rond zich verzamelen… We zagen hier één oprecht getuigenis vanuit de bekommernis: ‘wij moeten/mogen toch een hoopvol perspectief bieden’ aan kinderen/jongeren. Fijn dat dat op vele plaatsen toch/nog gebeurt. En de vraag op het einde is terecht (maar) geen gemakkelijke. Tot morgen!

    hvp

  9. Op dag vijf de tijd hebben om op dag drie te reageren: moet toch nog kunnen
    Heel mooie getuigenis…
    Laat de kinderen tot mij komen, ons lievelingsevangelie.
    Piet S. schreef voor onze familiale situatie een heel mooie gepersonaliseerde tekst hiervan die nu al 25 jaar in onze living op hangt…